Hayata dair, şimdiye kadar bütün öğrendiklerim hiçbir şeyi anlamama yetmediler. öyleyse onları unutmalıyım ve yeniden başlamalıyım.
Kalın bir defter çekti önüne. ”Hayatın anlamı” diye yazdı başlık sahifesine, altına küçük harflerle ekledi : ”Yani benim hayatımın.”…
Kelimeler çok hoş göründü gözüne…
Kelebek yazdı sevgiyle, harfleri teker teker sevdi.Yıldız yazdı, hilâl yazdı, dağ lâlesi, yazdı. Gökyüzü yazdı, ”hayatım ”, dedi, ”iste bunlar benim.”…
”Ben”, dedi ”hayatın kelimelerden çıkarılabileceğini zannettim.” Oysa karşıladıkları nesneyi bile göremiyorlar. Demek kelimeler hayattan çıkıyor, hayat kelimelerden değil.”
…
Karşısına ilk çıkan adama, hayatında bir kitap okuduğu bile ümit edilemeyecek bir adama, ”Bayım”, dedi, ”Bana gösterir misiniz, kelebek bunlardan hangisidir ve hangisidir dağ lâlesi olan? Adam ‘ha’, diye kabaca cevapladı, ”şu gördüğünüz dağ lâlesidir, onun üzerinden havalanan çiçek de kelebek.”
diye tanımlıyor Nazan Bekiroğlu.
Hayat kelimelere sığmaz.
